طی شد این عمر تو

دانی به چه سان؟

پوچ و بس تند چنان باد دمان

همه تقصیر من است این

و خودم می دانم

که نکردم فکری،

که تأمّل ننمودم روزی،

ساعتی یا آنی

که چه سان می گذرد عمر گران؟

کودکی رفت به بازی،بفراغت،به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

همه گفتند:کنون تا بچه است بگذارید بخندد شادان

که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست،

بایدش نالیدن

من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو نتوان خندیدن؟

نتوان فارغ و وارسته ز غم همه شادی دیدن؟

همچو مرغی آزاد هر زمان بال گشادن؟

سر هر بام که شد خوابیدن؟

من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو بایدم نالیدن؟

هیچ کس نیز نگفت:زندگی چیست،چرا می آییم………؟

بعد از چند صباح به چه سان باید رفت؟

به کجا باید رفت؟

با کدامین توشه به سفر باید رفت؟

من نپرسیدم هیچ،هیچکس نیز به من هیچ نگفت.

نوجوانی سپری گشت به بازی،به فراغت،به نشاط.

فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

بعد از آن باز نفهمیدم من،که چه سان عمر گذشت؟

لیک گفتند همه که جوانست هنوز،

بگذارید جوانی بکند،

بهره از عمر بَرَد کامروایی بکند.

بگذارید که خوش باشد و مست،

بعد از این باز ورا عمری هست

یک نفر بانگ بر آورد که او از هم اکنون باید فکر آینده کند.

دیگری آوا داد: که چو فردا بشود فکر فردا بکند.

سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت،

بگذرد امروزش، همچنین فردایش

با همه این احوال

من نپرسیدم هیچ که چه سان دی بگذشت؟

آن همه قدرت و نیروی عظیم به چه ره مصرف گشت؟

نه تفکّر، نه تعمّق و نه اندیشه دمی،

عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی.

چه توانی که زکف دادم مفت،

من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت.

قدرت عهد شباب،می توانست مرا تا به خدا پیش بَرَد،

لیک بیهوده تلف گشت جوانی

هیهات

آن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه رهنمایم بودند،

عمرشان طی می گشت بیخود و بیهوده،

ومرا می گفتند که چو آن ها باشم،

که چو آنها دایم

فکر خوردن باشم،فکر گشتن باشم،فکر تأمین معاش،

فکر ثروت باشم،فکر یک زندگی بی جنجال ،فکر همسر باشم.

کس مرا هیچ نگفت

زندگی ثروت نیست،

زندگی داشتن همسر نیست،

زندگانی کردن فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست،

من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت.

ای صد افسوس که چون عمر گذشت معنیش می فهمم.

حال می پندارم هدف از زیستن این است رفیق:

من شدم خلق که با عزمی جزم پای از بند هواها گُسَلَم

گام در راه حقایق بنهم

با دلی آسوده

فارغ از شهوت و آز وحسد و کینه و بخل،

مملو از عشق و جوانمردی و زهد

در ره کشف حقایق کوشم،

شربت جرأت و امّید و شهامت نوشم،

زره جنگ برای بد و نا حق پوشم

ره حق پویم و حق جویم و پس حق گویم

آنچه آموخته ام بر دگران نیز نکو آموزم

شمع راه دگران گردم و با شعله ی خویش،

ره نمایم به همه گر چه سرا پا سوزم.

من شدم خلق که مثمر باشم، نه چنین زائد و بی جوش و خروش،

عمر بر باد و به حسرت خاموش

ای صد افسوس که چون عمر گذشت معنیش می فهمم

کاین سه روز از عمرم به چه ترتیب گذشت:

کودکی بی حاصل،نوجوانی باطل، وقت پیری غافل

به زبانی دیگر:

کودکی در غفلت ،نوجوانی شهوت، در کهولت حسرت.

«شفیعی کدکنی،مهرداد امجدی،ملک الشعرا بهار،سپیده کاشانی،نسرین صاحب»

کوله بار گناهانم بر دوشم سنگینی میکرد…

خسته و خجل  از گناهانم  

 با سری  به زیر افتاده از خدا می پرسم  آیا راهی هست ….؟

ندا آمد بر در خانه ام بیا، آنقدر بر در بکوب تا در به رویت وا کنم…

وقتی بر در خانه اش رسیدم هر چه گشتم در بسته ای ندیدم!!

هر چه بود باز بود…

گفتم: خدایا بر کدامین در بکوبم؟؟؟؟

ندا آمد: این را گفتم که بیایی…

وگرنه من هیچوقت درهای رحمتم را به روی تو نبسته بودم!

کوله بارم بر زمین افتاد و زانوانم از شدت بار خجالت خم شد 

سجده شکر به جا آوردم  که هنوزم خدا را دارم..…

نیهان

در عهد علی (ع) کودکی متولد شد.

از کمر به بالا دو سر و سینه  داشت.

از علی حکم اورا پرسیدند:که آیا میراث یک نفر میبرد ؟یا دو نفر ؟

علی (ع) گفت : موقعی که خواب است بر او فریاد کنید”

اگر هر دو بیدار شدند  یک میراث می برند.

و اگر یکی بیدار و آن دگر خواب ماند"دومیراث خواهند برد.

برگرفته از کتاب قضاوتهای حضرت علی (ع)

به ترجمه محمد علی شیخ 

پدرم! کله ی صبح است! برو! داد نزن!

من که بیدار شدم,این همه فریاد نزن!

  توی ذهن تو نماز است فقط!

میدانم پدرم! چشم! فقط داد نزن!میخوانم!

  من از امروز,مسلمانِ مسلمان,باشد!

کار هر روز وشبم خواندن قران,باشد!

  هر چه گفتی تو قبول است,فقط راضی باش

پدرم! جان علی از پسرت راضی باش

  کاش بنشینی و یک لحظه فقط گوش کنی!

کاش یک لحظه به حرف پسرت گوش کنی!  

حَجَر از حافظه ها پاک شده…می فهمی؟؟

پسرت صاحب ادراک شده ,می فهمی؟

  به خدا حق,همه ی آنچه تو می گویی نیست!

پدرم!حضرت حق آنکه تو می جویی نیست!

  پدرم! ما همه در ظاهر دین بند شدیم

همگی منحرف از دین خداوند شدیم  

غربت عقل نمایان شده امروز پدر!

نام عباس علی نان شده امروز پدر!  

دین نگفته ست ز خون شهدا وام بگیر!

کربلا رسم کن از گریه کنان شام بگیر!

  شش دهه هر شب و هر روز سرش را کندند

در خفا آآه! به ریش همه مان می خندند!

  بردن نام علی رمز مسلمانی نیست

دین به اینقدر عزاداری طولانی نیست

  علی از قوت جهان لقمه ی نانی برداشت

قدم خیر که برداشت نهانی برداشت

  جانفدا؟ شیعه؟ محب؟ دوست؟ کدامی ای دوست؟

تو خودت حکم کن! اینجا چه کسی پیرو اوست؟؟

  مال مردم خوری و گردن کج پیش خدا؟؟

در سرا با پری و توی حرم با مولا؟؟

  کرکسان که به شکم بارگی عادت کردند

گرگها نیز به خونخوارگی عادت کردند!

  مومن واقعی آنست که الگو باشد

آن زبان در خور ذکر است که حقگو باشد  

هرکه پیشانی او زخم شده مومن نیست

پیر وادی شدن ای دوست! به سال و سن نیست!  

دین تسبیح و مناجات و محاسن دین نیست!

به خدای تو قسم پیرو دین خودبین نیست!

  دین کجا گفته که همسایه ی خود را ول کن؟

دین کجا گفته که دل را ز خدا غافل کن؟؟  

دین کجا گفته که چون کبک ببر سر در برف؟

دین کجا گفته فقط مغلطه باشد در حرف؟؟

  دین کجا گفته جواب سخن حق تیر است؟؟

دین کجا گفته که بیچاره شدن تقدیر است!؟  

دین نگفته ست ببر آبروی مومن را

دین نوشته است بخر آبروی مومن را

  به خدا سخت در انجام خطا غرق شدیم

ناخدا جان!همه در غیر خدا غرق شدیم

  دل خوشی مان همه این است:مسلمان هستیم

فخر داریم که:ما پیرو قرآن هستیم

  ما مسلمان دروغیم!… مسلمان فریب!

همه ی دغدغه مان این شده: گندم؟ یاسیب؟…  

هر که از راه رسید آبروی دین را برد!

هر که آمد فقط از گرده ی این مذهب خورد!  

آب راکد بشود، قطع و یقین می گندد!

غرب یکدست به دینداری مان می خندد!

  در نمازت “خم ابروی نگار” آوردی!

با عبادات چنین, گند به بار آوردی!  

هرچه را گم بکنی وقت نمازت پیداست

اصلا انگار نه انگار خدا آن بالاست!

  چه نمازی ست که یک ذره خدایی نشده؟؟

این نمازی ست زمینی و هوایی نشده!  

پاره کن رشته ی تسبیح و مرنجان دین را!

اینهمه کش نده این مد ” و لا الضااااااالین” را!

  کاش از عشق بمیریم ولی فکر کنیم

کاش یک لحظه به رفتار علی فکر کنیم  

چشم را وا بکن ای دوست! جوانمرد علی ست!

چاه می داد گواهی: پدر درد علی ست…  

سعی میکرد حقوق همه یکسان باشد

سعی میکرد که هر لحظه مسلمان باشد  

ای عقیل! از چه نگاه تو به این اموال است؟

دست بردار! علی بر سر بیت المال است!  

او نمی خواست که دین بی در و پیکر باشد

دست باید بکشد گرچه برادر باشد!  

روزها سوخت درآن داغی نخلستانها

مرد کار است علی… گوش کنید انسانها!  

او دلیری ست که بیش از همه انسان بوده

او امیری ست که بابای یتیمان بوده

  آه! دل را به طریق غلط انداختمش!

سالها شیعه ی او بودم و نشناختمش

  کاش در دین گوارای خود اندیشه کنیم

کاش در مشرب آقای خود اندیشه کنیم…

  فکر کن در سخن بی خلل پیغمبر:

“ساعتی فکر ز صد سال عبادت بهتر…”  

شاعرگمنام

نیهان 

شـــده دلتـنگ شــــوی چـــاره نیــابی جـز اشک؟!

من به ایـــــن چاره ی بیچـــاره دچارمـــ هــر شب!!

                                                                                      نیهان

                                             ای عاشقــان ای عاشقـان پیمانه را گم کرده ام  

درکنج ویران مــــانده ام ، خمخــــانه را گم کرده ام

هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاکیان

 هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم کرده ام

آهـــــم چو برافلاک شد اشکــــم روان بر خاک شد

آخـــــر از اینجا نیستم ، کاشـــــانه را گم کرده ام

درقالب این خاکیان عمری است سرگردان شدم  

چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم کرده ام

از حبس دنیا خسته ام چون مرغکی پر بسته ام

 جانم از این تن سیر شد ، سامانه را گم کرده ام

در خواب دیدم بیـــدلی صد عاقل اندر پی روان

 می خواند با خود این غزل ، دیوانه را گم کرده ام

گـــر طالب راهی بیــــا ، ور در پـی آهی برو

                  این گفت و با خودمی سرود، پروانه راگم کرده ام                      

  “مولانـــــــا”

#عاشقانه #خدا_آرامش_بخش_دلها

تو چه گفتی سهراب؟

قایقی خواهم ساخت…

با کدوم عمر دراز؟

نوح اگر کشتی ساخت،عمر خود را گذراند

با تبر روز و شبش، بر درختان افتاد

سالیان طول کشید، عاقبت اما ساخت

پس بگو ای سهراب…شعر نو خواهم ساخت

بیخیال قایق….

یا که میگفتی…

تا شقایق هست زندگی باید کرد؟

این سخن یعنی چه؟

با شقایق باشی…زندگی خواهی کرد

ورنه این شعر و سخن

یک خیال پوچ است

پس اگر میگفتی…

تا شقایق هست، حسرتی باید خورد

جمله زیباتر میشد

تو ببخشم سهراب…

که اگر درشعرت، نکته ای اوردم، انتقادی کردم

به خدا دلگیرم،از تمام دنیا،از خیال و رویا

به خدا دلگیرم، به خدا من سیرم،

من جوانی پیرم

زندگی رویا نیس

زندگی پردرد است

زندگی نامرد است، زندگی نامرد است!

آرین صدیقی

من یه تک درخت خسته ام

تو یه باغ بی نشونی

  دست بی رحم زمستون

کرد پیرم تو جوونی

 خشک و خسته

تکیده خالی از برگ و از جوونه 

خالی از حس قشنگ

فصل سبز عاشقانه 

نه کلاغی روی شاخه ام آشیانه ی میسازه

نه گلی نه برگ و باری

دل من غرق نیازه

می شکنه سکوت شب رو

 صدای پای یه عابر 

شب خستگی و سرما 

شب وحشت و مسافر

  یه تبر تو دست عاشق

 می شکنه شاخه امو آسون

من میشم یه کوه آتیش

 تو دل سرد بیابون 

صبح فردا من آتیش

 تل خاکستر سردم 

دلخوشم به این که

یک شب دست عشقو رد نکردم

 نیهان